Artikels

Kruis DE -448 - Geskiedenis

Kruis DE -448 - Geskiedenis



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Kwaad

Frederick Cushing Cross, jr., Gebore op 8 Julie 1917 in Lunenburg, Mass., Het op 22 Maart 1941 by die vlootreservaat aangesluit, en na lugvaartopleiding is 'n bevel by 'n bombardement by DeLand, Fla. Luitenant (junior graad), Cross vermoor in aksie 7 Augustus 1943 tydens 'n ontmoeting met 'n vyandelike duikboot. Alhoewel hy dodelik gewond was en sy vliegtuig 'n verpletterde stuurboordmotor gehad het, het hy die duikboot aangeval en daarna 'n perfekte waterlanding gemaak, wat die lewens van sy medevlieënier en radiooperateur gered het. Luitenant (junior graad) Cross is vir sy uitstaande moed en sy ontembare veggees postuum toegeken aan die vlootkruis.

(DE-448: dp. 1,360; 1. 306 '; b. 36'8 "; dr. 9'6"; s. 24 k .;
kpl. 186; a. 2 6 ", 8 dcp., 1 dcp (hh.), 2 td .; kl.
John C. Butler)

Cross (DE-448) is op 4 Julie 1944 van stapel gestuur deur Federal Shipbuilding and Dry Dock Co., Kearny, N.J .; geborg deur mev. D. F. Cross, moeder van wyle luitenant (junior graad) Cross, USNR; en in opdrag van 8 Januarie 1945, luitenant H. L. Minshall, Jr., USNR, in bevel.

Cross vertrek uit New York op 22 Maart 1945 en bel Cross na San Diego voordat hy by Pearl Harbor aankom vir ekstra opleiding. Sy het op 8 Mei geseil om 'n konvooi na Ulithi te begelei, en van 29 Mei tot 11 September het Cross voortgegaan met die verskaffing van belangrike konvooie wat van voorraad voorsien was, van Ulithi na Okinawa. Na herstelwerk in Okinawa het sy na San Diego en Boston gebel, en daarna na Green Cove Springs, Florida, gebring, waar sy op 14 Junie 1946 uit die reservaat geplaas is.

Gross is op 6 Junie 1961 weer in gebruik geneem en is in die 1ste vlootdistrik aangestel om as opleidingsskip vir die New England Naval Reservists te dien. Sy bly in hierdie diens totdat sy weer op 2 Januarie 1958 in die reserwe geplaas is.

Cross het een gevegster ontvang vir diens in die Tweede Wêreldoorlog.


USS Cross (DE-448)

USS Cross (DE-448) was 'n John C. Butler-klasvernietiger -begeleiding wat deur die Amerikaanse vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog verkry is. Die primêre doel van die verwoester -begeleiding was om skepe in konvooi te begelei en te beskerm, benewens ander take soos opgedra, soos patrollie of radarpaaltjie. Na die oorlog het sy met trots teruggekeer huis toe met een strydster wat haar toekom.

Kwaad (DE-448) is vernoem ter ere van Frederick Cushing Cross, Jr.

Kwaad is op 4 Julie 1944 geloods deur Federal Shipbuilding and Dry Dock Co., Kearny, New Jersey, geborg deur mev. D. Cross, moeder van wyle luitenant (junior graad) Kwaad, USNR en in opdrag van 8 Januarie 1945, luitenant H. L. Minshall, Jr., USNR, in bevel.


Eksterne skakels



Inligting vanaf: 18.06.2020 12:27:23 CEST

Veranderinge: Alle foto's en die meeste ontwerpelemente wat daarmee verband hou, is verwyder. Sommige ikone is vervang deur FontAwesome-Icons. Sommige sjablone is verwyder (soos 'artikel moet uitgebrei word') of toegewys (soos 'aantekeninge'). CSS -klasse is óf verwyder óf geharmoniseer.
Wikipedia -spesifieke skakels wat nie na 'n artikel of kategorie lei nie (soos "Rooi skakels", "skakels na die wysigingsbladsy", "skakels na portale") is verwyder. Elke eksterne skakel het 'n ekstra FontAwesome-ikoon. Behalwe 'n paar klein veranderings in ontwerp, is mediahouer, kaarte, navigasiebakke, gesproke weergawes en geo-mikroformate verwyder.


Kenneth Edward Sensabaugh is gebore op 25 Mei 1926 in Augusta County, Virginia, vir Robert en Bessie Sensabaugh. Sensabaugh was 'n gegradueerde aan die Hoërskool Robert E. Lee in Staunton en was 'n verkoopskleraar vir mansklere van 1942 tot 1944. Hy het hom kort ná die gradeplegtigheid by die Amerikaanse vloot aangesluit en was 'n stuurman tydens die Tweede Wêreldoorlog van Junie 1944 tot Julie 1946. Sensabaugh bedien die meerderheid van sy ontplooiingstydperk in Okinawa, Japan, en fotografeer sy reise na die buiteland. Sensabaugh ontvang 'n eervolle ontslag op 4 Junie 1946 met medaljes vir Victory WWII, America Area, Asiatic Pacific en 1 Star terwyl hy aan boord van die DE 448 USS Cross was. Sensabaugh het meer as 37 jaar as boekhouer in Planter's Nut and Chocolate gewerk en ook by Hassett Gun Shop. Hy was 'n leeftyd lid van die Tweede Presbiteriaanse Kerk, waar hy 55 jaar lank 'n aktiewe lid van die koor was en 'n ouderling en diaken was. Kenneth Sensabaugh (1926-2009) en sy vrou, Lois Frances Sensabaugh (1928-2017), het 'n seun en 'n dogter gehad. Die Sensabaughs word begrawe in Augusta Memorial Park in Waynesboro, Virginia.

Die Kenneth E. Sensabaugh Papers, 1944-2009 (grootmaat 1944-1954), bestaan ​​hoofsaaklik uit materiaal wat verband hou met Sensabaugh se loopbaan in die Amerikaanse vloot. Artikels bevat foto's (insluitend Sensabaugh's Company 787 A-1 en los foto's van Kenneth Sensabaugh), sketsportrette van Sensabaugh wat ook 'n negatiewe en positiewe kopie van Photostat, militêre ontslagpapiere en verwante ephemera bevat. Die versameling bevat ook Sensabaugh se pensioeninligting en inkomstebelastingvorms. 'N Fotoalbum bestaan ​​uit swart-en-wit foto's van Kenneth Sensabaugh terwyl hy in die Amerikaanse vloot diens gedoen het, en bevat ook skepe, kuslyne en verskillende skilderagtige uitsigte oor plekke wat Sensabaugh besoek het tydens sy tyd in die vloot. Die fotoalbum is grootliks leeg, met slegs 'n paar bladsye wat foto's bevat.

Groot materiaal bevat 'n sketsportret van Sensabaugh en 'n foto van Julie 1944 van Company 787 A-1 in Camp Peary, Virginia, waarvan Sensabaugh lid was. Beide items, saam met die fotoalbum, word in 'n groot boks gehuisves.


Erkennings

Ons bedank R. Moriuchi vir voorstelle.

Skrywerbydraes M.S. en Y.L.C. het ewe veel tot hierdie werk bygedra. M.S., S.-i.F., H.W. en H.H. het die cDNA -biblioteek saamgestel en gekeur vir transformerende gene. Y.L.C. die volgorde van die EML4 – ALK cDNA en het die eksperimente met BA/F3 -selle uitgevoer. Y.Y. en S.T. gesoek EGFR en KRAS mutasies. M.E., S.I., K.K., M.B., S.O., S.T., Y.I. en H.A. uitgevoer RT -PCR vir EML4 – ALK transkripsies in kankermonsters. T.N., Y. Sohara, Y. Sugiyama en H.M. het die algehele projek ontwerp, en H.M. het die manuskrip geskryf. Alle skrywers het die resultate bespreek en kommentaar gelewer op die manuskrip.

Die nukleotiedvolgorde van EML4 – ALK variant 1 en variant 2 cDNA is gedeponeer in onderskeidelik DDBJ, EMBL en GenBank onder die toetredingsnommers AB274722 en AB275889.


Die stigting van die Amerikaanse Rooi Kruis

Tydens sy besoek aan Europa werk Barton saam met 'n hulporganisasie bekend as die Internasionale Rooi Kruis tydens die Frans-Pruisiese Oorlog van 1870 – & apos71. 'N Ruk nadat sy teruggekeer het na die Verenigde State, het sy begin lobby vir 'n Amerikaanse tak van hierdie internasionale organisasie.

Die Amerikaanse Rooi Kruisvereniging is in 1881 gestig en Barton was die eerste president. Clara Barton het as leier toesig gehou oor hulp en hulpverlening vir die slagoffers van rampe soos die Johnstown -vloed in 1889 en die Galveston -vloed van 1900.



Hoe het ou Indiese huise gelyk?

Ou Indiese huise was reghoekig, gebou met modderstene, hout en riete met deure en vensters van hout. Vloere was óf verpakte vuil, bedek met skoon sand of gepleister, of af en toe met stene geplavei.

Huise in antieke Indië is aangelê om die gemeenskaplike lewe te vergemaklik. Huise het gewoonlik oop sye wat oopgemaak het na 'n groot binnehof omring deur verskeie huise. Die binnehof verteenwoordig 'n gemeenskaplike gebied wat die inwoners van al die huise rondom dit kan gebruik.

Die antieke Indiese beskawing het komplekse statute gehandhaaf om die konstruksie te reguleer. Persone met hoër kaste kon huise met veelvuldige verhale hê, terwyl individue in die laer kaste klein enkelverdiepinghuise gehad het.


Die passievolle van die Heilige Kruis Provinsie

Die passievolle kantore is op 'n beperkte basis oop. Daarom sal bestellings vir massakaarte en gidse slegs op Maandae en Woensdae ingevul word tot verdere kennisgewing.

Weet gedurende hierdie uitdagende tyd dat ons passievolle familie van weldoeners in ons gebede is. Bly asseblief veilig en gesond.

Ons missie

Ons passievolle verkondig God se liefde vir die wêreld wat geopenbaar word deur die passie van Jesus Christus.

Die Passioniste, 'n familie van priesters, broers en leke, reik met deernis uit na die gekruisigde van vandag. Ons bewaar die herinnering aan Christus se passie deur ons verbintenis tot gemeenskap, gebed, bedieninge van die Woord en diens aan diegene wat ly. Ons verwelkom almal wat hernieude lewe soek deur die krag van die Kruis en die hoop op die opstanding.


Nada se sabe sobre Eusébio antes de sua oposição à Nestório na metade da década de 420 Ele foi descrito como sendo um advogado leigo (não clérigo) envolvido com a lei ou as cortes em Constantinopla. Em algumas referências ele é descrito também como um retórico.

No final da década de 420, o recém-apontado Patriarca de Constantinopla, Nestório, e um presbítero chamado Anastácio (ambos de Antioquia) estavam pregando sobre a palavra grega teótoco ("mãe de Deus"), que estava sendo utilizada para seir Maria. Eles imploravam ao povo afirmando que Maria não deveria ser idolatrada ou referida como tal. Ao invés disso, eles explicaram que ela deveria ser chamada de cristótoco ("mãe de Cristo"), um sintoma de uma crença mais ampla de que Cristo teria nascido um homem e que Deus estaria apenas "habitando" dentro ou sobre ele. Estes ensinamentos rapidamente chamaram a atenção da Igreja, que não aprovava uma mudança desta magnitude na terminologia utilizada para se referir a Maria, e também da população em geral.

Durante um sermão proferido por Nestório sobre o assunto em 428 ou 429, Eusébio publicamente afirmou que "o Verbo eterno se submeteu a um segundo nascimento", conseguindo de seus ouvintes presentes uma rodada de aplausos de aprovação. Logo em seguida, uma carta circulou em Constantinopla ligando os ensinamentos de Nestório com os de Paulo de Samósata, uma figura herética do século anterior que também tinha negado - ou disputado - a natureza divina de Cristo. Esta carta foi chamada de Contestação e é geralmente atribuída a Eusébio de Dorileia. Dit kan 'n tornado van 'n pad wees wat 'n insident het.

Logo kan 'n oposição pública en 'n Nestorio por Eusébio bied, wat 'n konvokasie kan gee vir 'n samevatting van 'n oplossing vir 'n oplossing vir 'n probleem wat vir ons 'n einde kan maak aan 'n deposito van Nestório. Nesta época, um presbítero em Constantinopla chamado Eutiques era um aliado de Eusébio contra o Patriarca deposto, mas não é claro se ele teve qualquer papel principal nos procedimentos do concílio além de participara da acusação, comandada por Cirilo de Alexandria. De qualquer maneira, Eusébio deve ter ganho algum crédito por sua Contestação e sua oposição aberta à Nestório, pois ele foi apontado como bispo de Dorileia em algum momento entre 431 e 448

Em 448, Eutiques ja tinha se posicionado para enfrentar a ortodoxia doutrinária ao desposar o ponto de vista que Cristo era facto de um corpo divino e, portanto, não era inteiramente humano, negando assim Sua natureza humana. Esta visão, embora oposta à de Nestório, era tão heterodoxa quanto.

A crescente animosidade entre Eutiques eo resto do clero levou a um sínodo convocado pelo arcebispo de Constantinopla Flaviano (que tinha sucedido a Proclo em 446) e que, por azar, estava em conflictito com Crisáfio, um poderoso ministro imperial e afilhado de com o imperador bizantino Teodósio II. Este sínodo, chamado de Concílio de Constantinopla ou, por vezes, de Sínodo Capital, foi presidido por Flaviano na die imperiale hoofstad.

Durante o sínodo, Eusébio de Dorileia sluit in Flaviano om meer besonderhede te gee oor die eutiques e fazendo conhecida sua disposição de testemunhar contra ele pessoalmente. Eusébio relata que ele alertou Eutiques por diversas vezes em particular, mas que nunca fora ouvido. Flaviano pediu que Eutiques fosse trazido ao concílio para se defender das acusações, mas ele se recusou e jurou permanecer em seu mosteiro como "se estivesse num túmulo". Eusébio continuou pressionando, dizendo que havia testemunhas suficientes no sínodo para confirmmar suas acusações e condenar Eutiques, mas Flaviano relutou e, por repetidas vezes, enviou emissários até o acusado pedindo que ele se arrependesse e pedisse perdão. O Patriarca afirmou sobre Eusébio logo após uma sessão particular: "Você sabe o zelo do acusador o próprio fogo parece esfriá-lo em comparação com o seu puro zelo pela religião. Deus sabe! Eu procurei fazê-lo desistir porém, como ele persistiu, o que eu poderia fazer?".

Quando Eutiques finalemente apareceu perante o concílio, ele recusou a abjurar seus ensinamentos e acabou deposto como herético.

No ano seguinte à condenação de Eutiques em Constantinopla por Flaviano, um concílio foi convocado por Teodósio II, provocado por uma apelação feita ao imperador por Eutiques e endereçada por Crisáfio, para limpar o seu ntusus e punus Este concílio terminaria conhecido como "Latrocínio de Éfeso" (ou "Concílio de Ladrões") por causa da carta que o Papa Leão I enviou and Pulquéria sobre os eventos que ali transcorreram.

O Patriarca de Alexandria, Dióscoro, foi apontado como presidente do concílio, que também se realizou em Éfeso. Flaviano foi o principal defensor ali e acabou sendo visto como o responsável pela deposição de Eutiques, mas Eusébio também foi chamado. Die konsentrasie, die dominante proses kan ons 'n lang tydperk van die lewe in Leão I (hoje conhecida como "Tomo de Leão") gee, en dit kan ook 'n aardige eienskap wees vir die Eusébio falasse em defesa própria. Ele forçou os bispos, sob ameaça de violência, a adotar o credo ali decidido e a depor Flaviano e Eusébio, o que eles fizeram. Flaviano foi surrado no tumulto que se seguiu e acabou morrendo logo em seguida, enquanto que Eusébio encontrou santuário com Leão através de uma carta de apelo.

Os eventos de 449 causaram enorme resistência, não menos em Pulquéria, en irmã de Teodósio II. Ons kan ook 'n besluit neem as 'n onregverdige uitdrukking van 'concílio de ladrões'. Dióscoro foi deposto, Eutiques foi novamente condenado e Eusébio foi reconduzido à sua sé episcopal. O nome de Flaviano terminou limpo após a anulação de todos os decretos do segundo concílio em Éfeso. Eusébio foi quem conduziu en petição contra Dióscoro en aparece nos autos falando ao concílio: "... eu fui injustiçado por Dióscoro a fé foi injustiçada o bispo Flaviano foi assassinado. Ele, assim como eu, foi injustamente deposto por Dióscoro.".

Dit is 'n belangrike resultaat van die disputa foi uma afirmação de fé conhecida como credo de Calcedônia, que Eusébio de Dorileia ajudou a criar.

Após o Concílio de Calcedônia, nada mais sabemos sobre Eusébio de Dorileia.


Kyk die video: Koningin Marie van Roemenië Missy. Haar levensverhaal, dood, Bahai-geloof. HBO-film (Augustus 2022).